Μακάρι οι άνθρωποι να μου επέτρεπαν να είμαι χαρούμενος και ενθουσιασμένος σταματώντας να σταματάω σε μια θέση κάθε φορά που κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι μου κουνώντας τραγουδώντας τη μουσική δυνατά στο κεφάλι μου, μετακινώντας μια σκηνή ηθοποιίας χαρακτήρων στο αγαπημένο μου μέρος, επιτρέποντάς μου να τελειώσω πιέζοντας το χέρι μου πίσω προσπαθώντας να το λυγίσω και να το πονέσω ταυτόχρονα με τα δύο χέρια να κοιτούν επίμονα και να αναβοσβήνουν πολύ, στρίβοντας τον λαιμό μου τόσο δυνατά κοιτάζοντας άλλα αντικείμενα που κοιτάζουν τους φίλους της οικογένειάς μου και από όλο τον κόσμο.