Μακάρι οι άνθρωποι να μου επέτρεπαν να είμαι τόσο χαρούμενη και να ενθουσιάζομαι σταματώντας να σταματάω σε μια θέση κάθε φορά που κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι μου κουνώντας τραγουδώντας τη μουσική δυνατά στο κεφάλι μου με μια κινούμενη σκηνή ηθοποιών χαρακτήρων στο αγαπημένο μου μέρος, επιτρέποντάς μου να τελειώσω το χέρι μου ο δρόμος της επιστροφής προσπαθώντας να το λυγίσω και να το πληγώσω ταυτόχρονα με τα δύο χέρια να κοιτούν επίμονα και να αναβοσβήνουν, κουνώντας τον λαιμό μου τόσο δυνατά κοιτάζοντας άλλα αντικείμενα που κοιτάζουν τους φίλους της οικογένειάς μου και από όλο τον κόσμο.