Πέρασα τον τελευταίο χρόνο χωρίς κοινωνικές συνδέσεις και νέες εμπειρίες. Το μόνο πράγμα που με κράτησε ήταν η ελπίδα να επιστρέψω σε μια κανονική εμπειρία στο κολέγιο, όπου μπορώ επιτέλους να γνωρίσω νέους ανθρώπους και να μεγαλώσω ως άτομο. Έχω ήδη αντιμετωπίσει δύο φορές ένα καταστροφικό πλήγμα για να ανακαλύψω ότι έχω περάσει τέσσερις ακόμη μήνες από ό, τι ήλπιζα σε αυτήν την κατάσταση μοναξιάς και κατάθλιψης και δεν ξέρω αν μπορώ να το χειριστώ για τρίτη φορά αν αποδειχθεί ότι, παρά η διανομή εμβολίων και αυτό που λέει η κυβέρνηση είναι ελπίδα για ένα πιο ασφαλές καλοκαίρι, το σχολείο μου δεν προσφέρει αρκετά σε μαθήματα αυτό το φθινόπωρο για να με εγγυηθεί ότι θα επιστρέψω νότια και η πιο λογική απόφαση είναι να περάσω ένα ακόμη εξάμηνο εντελώς online, άκυρο γέλιου, ρομαντισμού ή προόδου. Γι 'αυτό παρακαλώ, εάν κάποιος θεός, πεπρωμένο ή ανώτερη δύναμη μπορεί να με ακούσει, συγχωρέστε με που δεν πιστεύω σε εσάς και βοηθήστε με να επιστρέψω σε μια ζωή ελπίδας